Titanic - legenda Belfastu

Przez wieki Belfast był niewielką osadą handlową. Zaczął się rozwijać wraz z rozwojem przemysłu stoczniowego. Pod koniec XIX w. tysiące ludzi znalazło pracę przy budowie parowców. W tym najsłynniejszego - „Titanica”, który powstał w 1911 r., a niespełna rok później osiadł na dnie Atlantyku. Na świecie stworzono blisko 300 poświęconych mu muzeów, ale w Belfaście nie ma żadnego, jest tylko pomnik ofiar (obok ratusza). - To dlatego, że przez dziesięciolecia winą za jego zatonięcie obarczano tutejszych konstruktorów. Mówiło się, że gdyby nie popełnili błędów, statek utrzymałby się na wodzie.

Teraz jednak badacze dowiedli, że i konstruktorzy, i architekci swoją robotę wykonali perfekcyjnie - wyjaśnia członek Belfast Titanic Society i kapitan stateczku „Lagan Boat”, który kursuje po porcie śladami „Titanica” www.laganboatcompany.com . Statek przepływa wzdłuż stoczni H and W (Harland and Wolff), gdzie powstał liniowiec. Firma utworzona w 1861 r. w szczytowym okresie, pod koniec XIX w., zatrudniała 32 tys. robotników. Przy zaniedbanym nabrzeżu stateczek zwalnia i zatacza koło.

Belfast chce znów utożsamiać się z parowcem-legendą. Tym bardziej że wypytują o niego coraz liczniejsi turyści. Biuro promocji turystyki przy 47 Donegall Place www.gotobelfast.com proponuje wycieczki śladami budowniczych parowca. Radzi więc zwiedzić nie tylko 150-letnie biuro stoczni The Harbour Office, obok którego powstał w 1902 r. największy wówczas na świecie suchy dok długości ponad 100 m (zwodowano tu m.in. słynny liniowiec „Olympic”, w czasie wojny jako jedyny statek pasażerski wsławił się zatopieniem niemieckiej łodzi podwodnej), ale też dom towarowy Robinson and Cleaver’s przy Chinchester Street, gdzie bywał główny konstruktor statku Thomas Andrews, oraz Grand Central Hotel, w którym bawiono się po zwodowaniu „Titanica” 31 maja 1911 r.